Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Φίλε Θανάση...

Φίλε Θανάση...σε ποια κατηγορία Ελλήνων ανήκουμε; Μήπως σε εκείνη την κατηγορία που κρατάει με το 'να χέρι τον φραπέ στο πλαστικό και με τ' άλλο το τσιγάρο, καθώς σιχτιρίζει την ατυχία του στο ταμείο του προπατζίδικου; Ή μήπως στην άλλη κατηγορία των διανοούμενων που φιλοσοφούν την ζωή μέσα από ανώτερες έννοιες και αξίες; Μήπως είμαστε από εκείνους τους Έλληνες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις ανυπόφορες συμπεριφορές τους πατώντας πάνω στις αδυναμίες άλλων λαών ή μήπως είμαστε από εκείνους που θέλουν να δουν την χώρα τους να προκόβει όπως πρόκοψαν οι δυτικοί λαοί της Ευρώπης; Είμαστε κονομημένοι ή χρεοκοπημένοι; Τι είμαστε τελικά;

Φίλε Θανάση...δεν ξέρουμε τι είμαστε! Για αυτό και μας μεταχειρίζονται σαν ηλίθιους οι πολιτικοί που εκλέγουμε! Μας υποτιμούν κατάματα εν γνώση μας και ήμαστε τόσο δουλοπρεπείς που πλέον δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα! "Είμεθα έθνος ανάδελφων" και από έξω αλλά και προς τα μέσα! Είμαστε ανομοιογενείς, χωρίς κοινά χαρακτηριστικά και στόχους. Ο κάθε ένας "της ψωλής του τον χαβά". Που πάμε; Ποιος είναι ο σκοπός μας; Ποιος είναι ο εθνικός μας στόχος;

Φίλε Θανάση...όταν άκουγα τον Σαμαρά να κατηγορεί το μνημόνιο και τον εμπνευστή του Παπανδρέου, έλεγα στο περιβάλλον μου ότι ο Σαμαράς θα μας κάνει μια μέρα να μετανιώσουμε που διώξαμε τον Παπανδρέου.  Σήμερα αναρωτιέμαι, ποιος ήταν πιο ειλικρινής και πατριώτης; Αυτός που θυσιάστηκε πολιτικά με την επιλογή του να δώσει τον λόγο στον λαό με το δημοψήφισμα ή αυτός που δεν του έφταναν 4 Ζάππεια για να ολοκληρώσει τις προεκλογικές του κούφιες υποσχέσεις; Αυτός που "πρόδωσε" την Ελλάδα παραδίδοντάς την στους δανειστές ή εκείνος που δικαίωσε τον προηγούμενο ολοκληρώνοντας την πολιτική που χάραξε;

Φίλε Θανάση...όταν κατάλαβα ότι καμία κυβέρνηση δεν είχε σκοπό να εφαρμόσει τα αυτονόητα για να μπορέσει επί τέλους η Ελλάδα να αποκτήσει σύγχρονη Ευρωπαϊκή οντότητα και να γίνει μια χώρα δικαίου και ίσως ευκαιριών για όλους, αποφάσισα ότι μόνο με έναν τρόπο θα σωθεί η χώρα. Μόνο με την ολοκληρωτική καταστροφή της. Είδα με τα μάτια της λογικής ότι αφενός δεν θα την έφτιαχναν αυτοί που την κατέστρεψαν αλλά ταυτόχρονα ούτε οι άλλοι...οι ψεκασμένοι! Η μόνη ελπίδα είναι να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της σαν τον Φοίνικα!

Φίλε Θανάση...τότε είναι που κατάλαβα ότι είμαστε πολύ μακρυά από την καταστροφή. Ο λόγος; Δεν έχουμε ομοψυχία! Δεν είμαστε μονοιασμένοι! Ζούμε μέσα στο ψέμα! Μας αρέσει να σπρώχνουμε τα προβλήματά μας κάτω από το χαλί! Μας αρέσει να κατηγορούμε τους άλλους για τα δικά μας λάθη! Μας αρέσει όταν αποτυγχάνουμε να λέμε ότι μας πούλησαν! Έπρεπε να αποφασίσω τι επρέπει να κάνω. Να μείνω και να καταδικάσω το παιδί μου να ζει σε μια χώρα στην οποία δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει τίποτα; Να μείνω και να παλέψω μαζί με ποιους; Με αυτούς που καπνίζουν όπου γουστάρουν επειδή έτσι γουστάρουν; Την πολιτική την έζησα από κοντά και κατάλαβα ότι τίμιοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα μέλλον σε αυτή.

Φίλε Θανάση...τότε αποφάσισα με βαριά καρδιά ότι πρέπει να πάρω την οικογένειά και να φύγουμε μακρυά! Πόνεσα, έκλαψα και βασανίστηκα για μήνες! Τι θα άφηνα πίσω μου; Πως θα αντιδρούσε η γυναίκα μου και το παιδί μου σε αυτή την αλλαγή; Τι θα αντιμετώπιζα εκεί που θα πηγαίναμε; Μήνες αγωνίας και πόνου. Έκλαψα όταν έφτιαξα την πασχαλινή βιτρίνα του μαγαζιού μας γιατί ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά! Έκλαψα όταν κάναμε Πάσχα μαζί γιατί δεν ήξερα πότε θα το ξανά κάναμε; Έκλαψα όταν αντίκρισα το κάστρο του Άργους για τελευταία φορά όταν πήγα βόλτα τη σκύλα μου στον λόφο του Άγιου Ηλία!

Φίλε Θανάση...όταν ήρθε η ώρα του αποχωρισμού, δεν είχα άλλα δάκρυα, είχα στεγνώσει! Έκλαιγαν όλοι οι άλλοι. Η μάνα μου, ο πατέρας μου, η γιαγιά μου, η γυναίκα μου. Εγώ δεν έκλαιγα! Κάτι είχε σπάσει μέσα μου. Αγκάλιασα τον πατέρα μου και του είπα αυθόρμητα φεύγουμε για να σωθούμε! Στο αυτοκίνητο ήμουν σιωπηλός αλλά μέσα μου έβραζε η οργή και η θλίψη. Περνώντας από τη γέφυρα της Στέρνας που οριοθετεί το όριο του Άργους, βγήκε από μέσα μου ένα μουγκρητό! Ήθελα να φωνάξω δυνατά αλλά δεν μπορούσα. Η οργή θα γίνει πείσμα, είπα μέσα μου.

Φίλε Θανάση...τι γιορτάζουμε σήμερα; Την ανεξαρτησία μας; Πόσο θλιβερό; Τι θα έλεγε άραγε ο Κολοκοτρώνης αν έβλεπε την κατάντια μας; Ένας λαός χωρίς σκοπό, χωρίς μέλλον, χωρίς όραμα! Ένας "Έλληνας...νεοΈλληνας" όπως εύστοχα τον έχει περιγράψει ο Πανούσης στο ομώνυμο τραγούδι και ένας "Κωλοέλληνας" του Σαββόπουλου. Τι μας φταίει ο κάθε Σόιμπλε και η κάθε Μέρκελ που υποτίθεται ότι μας έχουν άχτι τη στιγμή που εμείς, από τη μια δεν θέλουμε να αλλάξουμε τίποτα και από την άλλη θέλουμε να θεωρούμεθα εταίροι των Ευρωπαίων. 

Φίλε Θανάση...γιατί στα λέω όλα αυτά; Στα λέω επειδή ξέρω ότι με καταλαβαίνεις! Δεν υπάρχει ελπίδα φίλε μου, είμαστε εγκλωβισμένοι στα πάθη μας. Ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος πρόκειται να αντέξουν πολύ ακόμη αυτή την εξαθλίωση η οποία δεν έχει αποτέλεσμα! Η κοινωνία αργά ή γρήγορα θα εκραγεί. Οι ξένοι αυτό το γνωρίζουν αλλά δεν τους ενδιαφέρει επειδή μας έχουν ξεγραμμένους από την αρχή. Μας ξέρουν καλά, πάντα μας ήξεραν! Αυτοί θα τα καταφέρουν και που ξέρεις μπορεί να τα καταφέρουν και κάποιοι Έλληνες της μεγάλης φυγής και να συγκροτήσουν τις βάσεις για μια Ελλάδα του μέλλοντος! Εξάλλου κάτι παρόμοιο έκανε και η φιλική εταιρία το '21.

Φίλε Θανάση...έρχονται πιο σκληρές μέρες για την Ελλάδα, καλή τύχη σε όλους σας!

Δεν υπάρχουν σχόλια: