Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Δικαίωμα στην αλήθεια...

Έγραψα πρώτα τον τίτλο του άρθρου, γιατί από μόνος του λέει πολλά. Συγκεχυμένες θέσεις, απόψεις, ιδέες και πολύ οργή για το συγκεκριμένο θέμα. Ένας πρώην εργοδότης μου με είχε ταυτίσει με την εμμονή μου στην αλήθεια και είμαι σίγουρος ότι με έχει μνημονεύσει πολλές φορές, ειδικά αυτές τις δύσκολες ώρες για τον επιχειρηματικό κόσμο.

Δεν είναι παράδοξο, μολονότι όλοι Στην Ελλάδα γνωρίζουμε πολύ καλά, να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα; Μου θυμίζει ένα χέρι ξύλο που είχα φάει μικρός από τη μάνα μου και ενώ μας είχε ακούσει όλη η πολυκατοικία εκείνο το βράδυ, αυτή μου είπε το επόμενο πρωί που είδε ότι το πόδι μου είχε γίνει μαύρο..."αν σε ρωτήσει κάποιος να πεις ότι έπεσες από τη σκάλα".

Μετά και το χθεσινοβραδινό φιάσκο, όπου οι εκλεκτοί της κοινωνίας βουλευτές μας ψήφισαν "ελεύθερα και κατά συνείδηση" να συγκαλύψουν την αλήθεια (τι έκπληξη!) για τη λίστα Λανγκάρντ, δημιουργούνται κάποια ερωτήματα στο μυαλό μου.

Ποιος δίνει το δικαίωμα στους εκάστοτε πολιτικούς αρχηγούς, να κρίνουν ότι ο Έλληνας δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει την αλήθεια;

Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη, με την βοήθεια των χρεοκοπημένων ΜΜΕ, χρησιμοποιώντας τακτικές "δήθεν" τρομοκρατικών χτυπημάτων σε ντουβάρια γραφείων;

Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιούν την εκκένωση των δημόσιων κτιρίων από καταληψίες, (τους οποίους ζωγραφίζουν με μια ψευδή εικόνα) προκειμένου να ενώσουν τον μικρο-αστείο (στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αστοί αλλά αστείοι), τη στιγμή που οι δικές τους κυβερνήσεις ποιούσαν την νήσσαν για δεκαετίες απέναντι σε αυτό το φαινόμενο;

Μπορεί να πάει μπροστά η χώρα, σε όλα τα επίπεδα - οικονομικό, αναπτυξιακό, κοινωνικό, πολιτισμικό - χωρίς να αποδοθεί δικαιοσύνη; 

Στο τέλος τέλος, ποιοι αποφασίζουν και με πόσο θράσος, αν θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με ειλικρίνεια τον Ελληνικό λαό ή όχι;

Ερωτήματα τα οποία δεν πρόκειται να απαντηθούν όσο το σύστημα καταφέρνει να επιβιώνει. Γιατί στο κάτω κάτω, αυτός είναι ο λόγος που συνεχίζουν να κοροϊδεύουν κατάματα τον Ελληνικό λαό. Επειδή όχι μόνο τους ανέχεται, αλλά τους νομιμοποιεί με την ψήφο του και ανέχεται άνευ προηγουμένου τα παρελκόμενα αυτής της επιλογής του.

Κοινωνία και πολιτικοί στρουθοκαμηλίζουν και αναθεματίζουν την αλήθεια σε μια προσπάθειά τους να αποφύγουν τις συνέπειές της. Αντί να αντιμετωπίσουν τον χειρότερο εχθρό τους, δηλαδή τον εαυτό τους, κοιτάνε αλλού κάνοντας τον σταυρό τους και προσεύχονται όταν γυρίσουν να ξανά κοιτάξουν στον καθρέπτη, η εικόνα τους να έχει αλλάξει προς το καλύτερο ως εκ θαύματος. 

Η εποχή των θαυμάτων όμως έχει παρέλθει προ πολλού. Κανένας Θεός δεν ακούει από τέτοιες προσευχές γιατί απλούστατα έχει δώσει στον άνθρωπο το πολυτιμότερο αγαθό. Αυτό της επιλογής. Εμείς επιλέγουμε αν θα διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην αλήθεια, πότε θα το πράξουμε και με ποιους τρόπους. Ο καιρός γαρ εγγύς.

Δεν υπάρχουν σχόλια: