Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Οι αισιόδοξοι ας βροντοφωνάξουν...ΖΗΤΩ Η ΠΑΣΟΚΟΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Χωρίζω τους αισιόδοξους σε δυο κατηγορίες αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, όσον αφορά τις εξελίξεις που θα πάρουν τα πράγματα. 

Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσω τους κομματικούς που στηρίζουν τα τρία κόμματα της κυβέρνησης. Αυτοί, κυρίως του πασοκ και της νδ, ότι και αν γίνει θα βλέπουν με το δικό τους βλέμμα τα πράγματα. Θα πανηγυρίζουν σαν χαχόλοι για οποιαδήποτε απόφαση κι αν παίρνει η κυβέρνηση, χωρίς να εξετάζουν αν είναι εις βάρος τους ή όχι, θα αποθεώνουν τέως αποστάτες και νυν αρχηγούς κομμάτων σαν λωτοφάγοι και θα κουνάνε σημαιάκια σαν λοβοτομημένοι.

Στην δεύτερη κατηγορία κατατάσσω όλους τους ταλαίπωρους που θέλουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, σε μια προσπάθειά τους περισσότερο να πείσουν τον εαυτό τους ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι ότι καλύτερο και ο δρόμος που έχει επιλέξει είναι μονόδρομος. Αρνούνται να κοιτάξουν δίπλα τους και να δουν την φτώχεια και την πείνα. Δικαιολογούν την άνευ προηγουμένου διαφθορά που υπάρχει στην Ελλάδα λέγοντας συχνά..."παντού τα ίδια γίνονται" σε μια προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την απόφασή τους να μείνουν.

Οι υπόλοιποι που δεν βλέπουν τα πράγματα και τόσο καλά, δεν είναι πεσιμιστές αλλά ρεαλιστές. Είναι άνθρωποι συνειδητοποιημένοι που έχουν λύσει τα υπαρξιακά τους προβλήματά και βλέπουν την πραγματικότητα με ένα μάτι πιο ξάστερο. Είναι σχεδόν απολιτικοί, μιας και αυτό στο οποίο κάποτε πίστευαν δεν τους προκαλεί ρίγος πλέον. Οι καταβολές τους όμως και ο ρομαντισμός τους, δεν τους επιτρέπουν να κάνουν τα στραβά μάτια στην πραγματικότητα.

Τι νόημα έχει να πει κανείς ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι έκρυθμη ή να αρχίσει να λέει..."Είδες που είχα δίκιο;"

Το να λένε νέοι άνθρωποι της γενιάς μας, ότι θα χυθεί αίμα στην Ελλάδα, πολλές φορές μπορεί να χαρακτηριστεί επιπόλαιο. Εξ άλλου, κανείς από όσους γεννήθηκαν τουλάχιστον μετά το 1965 δεν έχει μετεμφυλιακές αναμνήσεις και κατά πολλούς όταν μιλάει για εμφύλιο χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ανόητος.

Τι γίνεται όμως όταν μια γυναίκα 82 χρονών που έζησε κατοχή, εμφύλιο και χούντα, λέει ότι ο κόσμος πρέπει να βγει στους δρόμους; Τι γίνεται όταν το ίδιο πρόσωπο το οποίο γλίτωσε από τα χέρια των κομμουνιστών ανταρτών δυο φορές - τη μια από την αγχόνη και την δεύτερη από κάψιμο του πατρικού της όταν όλη η οικογένεια ήταν κρυμμένη στο πατάρι - ισχυρίζεται ότι πρέπει να χυθεί αίμα; Πως μπορεί ένας άνθρωπος με σώας τας φρένας του, να θέλει να ξανά ζήσει αυτό το χτικιό; 

Αυτή η γυναίκα είναι η γιαγιά μου. Ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε στη ζωή της και συνεχίζει να αγωνίζεται και σήμερα γιατί αυτό της έμαθε η ζωή. Μια γυναίκα που έζησε τον αλληλοσπαραγμό και αντί να καταριέται την ώρα που θα τον ξανά ζήσει, δεν βρίσκει άλλη λύση εδώ που φτάσαμε. 

Αλλά, τελικά, τι έχει περισσότερη σημασία; Αν θα αποτύχει η όποια κυβέρνηση, να μας σώσει σαν κοινωνία από τα χειρότερα επειδή κάποιοι από εμάς το προβλέψαμε ή, για μερικούς ανόητους, το "ευχόμαστε"...ή ότι αυτή η αποτυχία ήταν δεδομένη εν τη γέννεση της επειδή στηρίχθηκε σε σαθρά υπόβαθρα και ψέματα πολιτικών άνανδρων;

Δεν υπάρχουν σχόλια: