Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Ένα χρώμα μας χωρίζει

Είμαι από εκείνους που στήριζαν την προσπάθεια του Παπανδρέου στην αρχή της. Είμαι από εκείνους που πίστευαν ότι με την είσοδό μας στο ΔΝΤ θα μπορέσουμε επί τέλους έστω και με το ζόρι, να ξεπεράσουμε τις παθογένειές μας τόσο σαν κοινωνία όσο σαν πολιτικό σύστημα. Είμαι ακόμη από εκείνους που πίστεψαν και στο μεσοπρόθεσμο γιατί θεωρούσα ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία μας να εφαρμόσουμε τη συνταγή και να ξεπεράσουμε το οικονομικό πρόβλημα σαν χώρα.

Απέτυχε το μνημόνιο; Δεν θα το μάθουμε ποτέ γιατί η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε είναι, αν εφαρμόστηκε ποτέ το μνημόνιο; Αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού, δεν είχε ποτέ την πρόθεση να πάρει ουσιαστικά μέτρα για την επίλυση του προβλήματος. Το μόνο που είχε κατά νου ήταν να κοροϊδέψει τους κουτόφραγκους και να τους πάρει τα λεφτά.

Αυτό συνεχίστηκε και με την κυβέρνηση Παπαδήμου, όπου εδώ και τρεις μήνες έχουμε έναν Πρωθυπουργό που στηρίζεται από τρία κόμματα με μοναδικό στόχο την εκπλήρωση των επιθυμιών των δανειστών μας. Χωρίς καμία πρόθεση στήριξης των λαϊκών εντολών, χωρίς καμία συναισθηματική αναστολή για τις συνθήκες διαβίωσης που θα δημιουργηθούν για την Ελλάδα μετά τα κουρέματα και τις δανειακές συμβάσεις. 

Σε αυτές τις τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, κάποιος πολιτικός χώρος πρέπει να σηκώσει τη σημαία της επανάστασης. Παραδοσιακά, όσο και αν δεν αρέσει σε εμάς τους πρώην νεοδημοκράτες, τον ρόλο αυτό τον είχε η αριστερά. Λέγοντας αυτό δεν υποτιμώ τους αγώνες που έκανε ο Ζέρβας και οι σύντροφοί του στην αντίσταση, αλλά εκ των πραγμάτων η Νέα Δημοκρατία συμμετέχει εδώ και τρεις μήνες σε μια κυβέρνηση που έβαλε στόχο να καταστρέψει τη χώρα. 

Αν η Νεα Δημοκρατία συμμετείχε στην πρώτη μνημονιακή προσπάθεια της κυβέρνησης Παπανδρέου και αποχωρούσε σήμερα, έχοντας καταλάβει τον εμπαιγμό, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για πολλούς από εμάς οι οποίοι ψάχνουμε πολιτική στέγη αλλού. Με το να λέει όμως ο Σαμαράς - ο χειρότερος πολιτικός τυχοδιώκτης που έχει περάσει ποτέ από τον τόπο - όχι στην πρώτη δανειακή σύμβαση, έχοντας εξασφαλίσει ότι αυτή δεν θα πήγαινε στη βουλή με ευρεία πλειοψηφία, να σηκώνει την παντιέρα της αντιμνημονιακής πολιτικής για δυο χρόνια και κατόπιν να συμφωνεί στην συγκυβέρνηση με το Πασοκ και με τη δεύτερη δανειακή σύμβαση που είναι χειρότερη από την πρώτη, κατάφερε να ορφανέψει πολιτικά πολλούς από εμάς που πιστέψαμε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την ιστορική παράταξη που κατάντησε σήμερα ένα αμάγαλμα ΠΟΛΑΝ, ΔΙΑΝΑ, ΚΕΠ κλπ.

Σήμερα, μετά από 37 χρόνια φαγούρα, μετά την οικονομικο-κοινωνική εξαθλίωση και την κατάρρευση του δικομματικού μύθου, ήρθε η ώρα να καταλάβουμε όλοι εμείς που στηρίξαμε τα δυο μεγάλα  κόμματα, είτε επειδή τα πιστέψαμε, είτε επειδή μας εξυπηρέτησαν κάποια προσωπικά οφέλη, ότι τελικά...ένα χρώμα μας χώριζε.
Μας ενώνουν όμως πολλά. Μας ενώνει η ανάγκη μας να επιβιώσουμε, να συνεχίσουμε να ζούμε με το χαμόγελο στα χείλη, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας σε ένα ανθρώπινο περιβάλλον χωρίς υποκρισία, χωρίς εμπαιγμό και με πολύ αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό.

Τώρα, θα είναι ο πολιτικός χώρος που θα στεγάσει όλους εμάς τους ανένταχτους που δεν θέλουμε και δεν πρέπει να απέχουμε από τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ; η ΔΗΜΑΡ; η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ; κάποιο άλλο κόμμα; Μιλώντας σαν πρώην νεοδημοκράτης οφείλω να πω ότι δεν αξίζει στον περίφανο και τίμιο νεοδημοκράτη η κατάληξή του στην ΧΡΥΣΉ ΑΥΓΗ. Ας μην ξεχνάμε τη λαϊκή ρήση...ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται!

Δεν υπάρχουν σχόλια: